THE MONGOL-TURK CAN NEVER ENTER INTO OUR SKYBLUE AND WATERBLUE FATHERLAND -ΜAVI VATAN- UNLESS WE ALLOW HIM SO.. AND THAT MEANS NEVER!!!
ELLENIK DIPLOMACY AS NEVER HAPPENED AGAIN IN THE PAST
30 SILVER COINS FOR HELL
The synchronized and systematic application of the Treaty of Peace of Lausanne of 1923 and the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) of 1982 demonstrates with absolute legal certainty an indisputable fact: Turkey possesses no legal basis whatsoever for arbitrary transit, access or movement towards the interior of the Aegean Sea without the full approval, control and compliance with the terms of the Greek authorities. Greek sovereignty in the Aegean does not constitute a mere coastal line, but an extended archipelagic entity that traverses and controls the sea, as this was expressly and irrevocably established by the said international treaties. Any contrary claim conflicts directly with the letter and spirit of international law and produces no legal effects.
The Treaty of Lausanne constitutes the cornerstone of the territorial and insular order in the Aegean. Article 12 expressly confirms Greek sovereignty over the islands of the Eastern Aegean, in particular Lemnos, Samothrace, Lesbos, Chios, Samos and Icaria, on the basis of the prior decisions of 1913-1914. Article 16 includes a general and irrevocable renunciation by Turkey of any right, title or claim over territories, islands and islets beyond the borders that the Treaty itself defines. Only islands and islets located less than three nautical miles from the Asiatic coast remain under Turkish sovereignty. The main Greek islands, situated at a significant distance, fall exclusively under Greek sovereignty. The Treaty contains no provision granting Turkey any right of passage or any special regulation for the Aegean beyond the Straits, which were regulated separately and at a later stage by the Montreux Convention of 1936. This renunciation is binding, final and constitutes res judicata in international law.
UNCLOS complements and strengthens this regime, delimiting with absolute precision the exercise of Greek sovereignty at sea. According to Article 3, every State has the inalienable right to establish the breadth of its territorial sea up to twelve nautical miles. Article 121 paragraph 2 expressly provides that islands generate full maritime zones, including the territorial sea, equivalent to the mainland territory. Greece, as a party to the Convention, has already exercised this right in the Ionian Sea. The breadth of twelve nautical miles constitutes, moreover, customary international law, binding also upon non-parties such as Turkey, which itself applies the same breadth in other maritime areas. The geographical configuration of the Greek islands – particularly in the Eastern Aegean, the Cyclades, the Sporades and the Dodecanese – in combination with the mainland coasts, creates, under a regime of twelve nautical miles, a single, impenetrable and continuous field of Greek territorial sea that covers the overwhelming majority of maritime routes. There exists no continuous passage of purely international waters connecting the Turkish coast with the interior or the western Aegean without necessary and inevitable entry into Greek territorial sea.
In the northeastern Aegean, where the distances between the Turkish coast and the Greek islands are particularly small, the overlapping or proximity of the zones renders any westward movement impossible without entry into Greek waters. The same reality applies also in the central and southern Aegean, where the dense archipelagic network fully controls all maritime routes. This geographical and legal configuration does not constitute a Greek interpretation, but an objective and mathematical fact arising from the application of the rules for measuring maritime zones. Turkey, lacking any territorial basis over the islands due to Lausanne and any maritime outlet of international waters due to UNCLOS, cannot invoke any right of free or arbitrary passage.
Every Turkish vessel that enters Greek territorial sea is subject exclusively and strictly to the regime of innocent passage (Articles 17-19 UNCLOS). This right does not constitute freedom of entry or access, but a strictly regulated tolerance. It requires continuous and expeditious navigation, absence of any activity that could be considered prejudicial to the peace, good order or security of the coastal State, such as exercises, collection of information, pollution or deviation from the normal course. The coastal State (Greece) has the right to impose regulations, to exercise control, to demand compliance and, in case of violation, to interrupt the passage or to take the appropriate measures, including the exercise of sovereign rights. Non-compliance renders the passage unlawful and entails international responsibility.
Any Turkish political objections, including claims concerning a “semi-enclosed sea”, “special circumstances” or threats of the use of force, possess no legal basis capable of prevailing over the express provisions of Lausanne and UNCLOS. International law prohibits the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any State (United Nations Charter, Article 2 paragraph 4). The unilateral extension of the Greek territorial sea to twelve nautical miles constitutes a sovereign right exercised lawfully and is not subject to foreign approval.
Conclusion. Turkey is entirely deprived of any legal capacity for unauthorized entry or transit towards the interior of the Aegean Sea. Greek sovereignty, irrevocably established by Lausanne and reinforced by UNCLOS, creates an impenetrable legal and geographical wall. Every movement of Turkish vessels towards the interior of the sea is subject exclusively to the approval, control and strict terms of the Greek authorities. This conclusion is not a mere opinion, but the sole, unassailable and indisputable legal truth deriving from the texts of the Treaties, objective geography and the indisputable principles of contemporary international law. It constitutes the cornerstone of the regional order that cannot be shaken by any political rhetoric, any unilateral interpretation or any threat. It is absolute, unassailable and eternal.
Η συγχρονισμένη και συστηματική εφαρμογή της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης του 1923 και της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982 καταδεικνύει με απόλυτη νομική βεβαιότητα ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: η Τουρκία δεν διαθέτει καμία νομική βάση για αυθαίρετη διέλευση, πρόσβαση ή κίνηση προς το εσωτερικό του Αιγαίου Πελάγους χωρίς την πλήρη έγκριση, τον έλεγχο και τη συμμόρφωση με τους όρους των ελληνικών αρχών. Η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο δεν συνιστά απλή παράκτια γραμμή, αλλά εκτεταμένο αρχιπελαγικό σύνολο που διαπερνά και ελέγχει το πέλαγος, όπως αυτό κατοχυρώθηκε ρητώς και αμετάκλητα από τις εν λόγω διεθνείς Συνθήκες. Κάθε αντίθετος ισχυρισμός συγκρούεται ευθέως με το γράμμα και το πνεύμα του διεθνούς δικαίου και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα.
Η Συνθήκη της Λωζάννης αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της εδαφικής και νησιωτικής τάξης στο Αιγαίο. Το Άρθρο 12 επικυρώνει ρητώς την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, ιδίως της Λήμνου, της Σαμοθράκης, της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και της Ικαρίας, βάσει των προγενέστερων αποφάσεων του 1913-1914. Το Άρθρο 16 περιλαμβάνει γενική και αμετάκλητη παραίτηση της Τουρκίας από κάθε δικαίωμα, τίτλο ή αξίωση επί εδαφών, νησιών και νησίδων εκτός των συνόρων που η ίδια η Συνθήκη καθορίζει. Μόνον τα νησιά και νησίδες που απέχουν λιγότερο των τριών ναυτικών μιλίων από την ασιατική ακτή παραμένουν υπό τουρκική κυριαρχία. Τα κύρια ελληνικά νησιά, ευρισκόμενα σε σημαντική απόσταση, τελούν αποκλειστικώς υπό ελληνική κυριαρχία. Η Συνθήκη δεν περιέχει καμία διάταξη που να παρέχει στην Τουρκία δικαίωμα διέλευσης ή οποιαδήποτε ειδική ρύθμιση για το Αιγαίο πέραν των Στενών, τα οποία ρυθμίστηκαν ξεχωριστά και αργότερα με τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936. Η παραίτηση αυτή είναι δεσμευτική, τελεσίδικη και αποτελεί res judicata στο διεθνές δίκαιο.
Η UNCLOS συμπληρώνει και ενισχύει το καθεστώς αυτό, οριοθετώντας με απόλυτη ακρίβεια την άσκηση της ελληνικής κυριαρχίας στη θάλασσα. Σύμφωνα με το Άρθρο 3, κάθε κράτος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να καθορίσει το πλάτος της χωρικής του θάλασσας μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια. Το Άρθρο 121 παράγραφος 2 ρητώς ορίζει ότι τα νησιά παράγουν πλήρεις θαλάσσιες ζώνες, συμπεριλαμβανομένης της χωρικής θάλασσας, ισοδύναμα με την ηπειρωτική επικράτεια. Η Ελλάδα, ως μέλος της Σύμβασης, έχει ήδη ασκήσει το δικαίωμα αυτό στο Ιόνιο Πέλαγος. Το πλάτος των 12 ναυτικών μιλίων αποτελεί, επιπλέον, εθιμικό διεθνές δίκαιο, δεσμευτικό και για μη συμβαλλόμενα κράτη, όπως η Τουρκία, η οποία εφαρμόζει το ίδιο πλάτος σε άλλες θαλάσσιες περιοχές της. Η γεωγραφική διάταξη των ελληνικών νησιών – ιδίως στο Ανατολικό Αιγαίο, τις Κυκλάδες, τις Σποράδες και τα Δωδεκάνησα – σε συνδυασμό με τις ηπειρωτικές ακτές, δημιουργεί, υπό καθεστώς 12 ναυτικών μιλίων, ένα ενιαίο, αδιαπέραστο και συνεχές πεδίο ελληνικής χωρικής θάλασσας που καλύπτει την συντριπτική πλειονότητα των θαλάσσιων διαδρομών. Δεν υφίσταται καμία συνεχής δίοδος αμιγώς διεθνών υδάτων που να συνδέει την τουρκική ακτή με το εσωτερικό ή το δυτικό Αιγαίο χωρίς αναγκαία και αναπόφευκτη είσοδο σε ελληνική χωρική θάλασσα.
Στο βορειοανατολικό Αιγαίο, όπου οι αποστάσεις μεταξύ τουρκικής ακτής και ελληνικών νησιών είναι ιδιαίτερα μικρές, η αλληλεπικάλυψη ή η εγγύτητα των ζωνών καθιστά αδύνατη οποιαδήποτε κίνηση δυτικά χωρίς είσοδο σε ελληνικά ύδατα. Η ίδια πραγματικότητα ισχύει και στο κεντρικό και νότιο Αιγαίο, όπου το πυκνό αρχιπελαγικό πλέγμα ελέγχει πλήρως όλες τις θαλάσσιες οδούς. Η γεωγραφική και νομική αυτή διαμόρφωση δεν συνιστά ελληνική ερμηνεία, αλλά αντικειμενικό και μαθηματικό γεγονός που προκύπτει από την εφαρμογή των κανόνων μέτρησης των ζωνών. Η Τουρκία, στερούμενη εδαφικής βάσης επί των νησιών λόγω της Λωζάννης και ναυτικής διεξόδου διεθνών υδάτων λόγω της UNCLOS, δεν δύναται να επικαλεσθεί οποιοδήποτε δικαίωμα ελεύθερης ή αυθαίρετης διέλευσης.
Κάθε τουρκικό σκάφος που εισέρχεται σε ελληνική χωρική θάλασσα υπόκειται αποκλειστικώς και αυστηρώς στο καθεστώς της αβλαβούς διέλευσης (Άρθρα 17-19 UNCLOS). Το δικαίωμα αυτό δεν συνιστά ελευθερία εισόδου ή πρόσβασης, αλλά αυστηρώς ρυθμιζόμενη ανοχή. Απαιτεί συνεχή και ταχεία πλεύση, απουσία οποιασδήποτε δραστηριότητας που θα μπορούσε να θεωρηθεί επιβλαβής για την ειρήνη, την καλή τάξη ή την ασφάλεια του παράκτιου κράτους, όπως ασκήσεις, συλλογή πληροφοριών, ρύπανση ή απόκλιση από την κανονική πορεία. Το παράκτιο κράτος (Ελλάδα) έχει το δικαίωμα να επιβάλλει κανόνες, να ελέγχει, να απαιτεί συμμόρφωση και, σε περίπτωση παραβίασης, να διακόπτει τη διέλευση ή να λαμβάνει τα ενδεδειγμένα μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η μη συμμόρφωση καθιστά τη διέλευση παράνομη και επισύρει διεθνή ευθύνη.
Οι όποιες τουρκικές πολιτικές αντιρρήσεις, συμπεριλαμβανομένων ισχυρισμών περί «ημίκλειστης θάλασσας», «ειδικών περιστάσεων» ή απειλών χρήσης βίας, δεν έχουν νομική βάση που να υπερισχύει των ρητών διατάξεων της Λωζάννης και της UNCLOS. Το διεθνές δίκαιο απαγορεύει την απειλή ή χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή πολιτικής ανεξαρτησίας κράτους (Χάρτης Ηνωμένων Εθνών, Άρθρο 2 παράγραφος 4). Η μονομερής επέκταση της ελληνικής χωρικής θάλασσας στα 12 ναυτικά μίλια αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα που ασκείται νομίμως και δεν υπόκειται σε ξένη έγκριση.
Συμπέρασμα. Η Τουρκία στερείται παντελώς νομικής ικανότητας για μη εξουσιοδοτημένη είσοδο ή διέλευση προς το εσωτερικό του Αιγαίου Πελάγους. Η ελληνική κυριαρχία, κατοχυρωμένη αμετάκλητα από τη Λωζάννη και ενισχυμένη από την UNCLOS, δημιουργεί ένα αδιαπέραστο νομικό και γεωγραφικό τείχος. Κάθε κίνηση τουρκικών σκαφών προς το εσωτερικό του πελάγους υπόκειται αποκλειστικώς στην έγκριση, τον έλεγχο και τους αυστηρούς όρους των ελληνικών αρχών. Το εν λόγω συμπέρασμα δεν είναι απλή άποψη, αλλά η μοναδική, αδιάσειστη και αδιαμφισβήτητη νομική αλήθεια που απορρέει από τα κείμενα των Συνθηκών, την αντικειμενική γεωγραφία και τις αδιαμφισβήτητες αρχές του σύγχρονου διεθνούς δικαίου. Αποτελεί θεμέλιο λίθο της περιφερειακής τάξης που δεν μπορεί να κλονίσει καμία πολιτική ρητορική, καμία μονομερής ερμηνεία και καμία απειλή. Είναι απόλυτο, ακλόνητο και αιώνιο.
